Ιστορικά μήνα

27/6/1913
Απελευθέρωση του Σιδηροκάστρου

View all events.
first
  
last
 
 
start
stop

Δείτε φωτογραφίες

Αρχική Σελίδα Ιστορία Άγκιστρο - Ιστορική Αναδρομή
Το Άγκιστρο είναι το βορειότερο χωριό του νομού Σερρών. Χτισμένο στους πρόποδες του ομώνυμου όρους, δεσπόζει ακριβώς δίπλα στη συνοριακή γραμμή με τη γειτονική Βουλγαρία.
Η ιστορία του χωριού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Επί βασιλείας Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας, 4ος αιώνας π.Χ, λειτουργούσαν στο όρος Άγκιστρο, μεταλλεία σιδήρου και χρυσού, που χρηματοδότησαν, μαζί με το Παγγαίο, την πανελλήνια εξόρμηση κατά των Περσών, με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία. Την ίδια εποχή, αξιοποιούνται και οι θερμές πηγές, που εξασφαλίζουν συνεχή ανθρώπινη παρουσία στο διάβα των αιώνων. Το πέτρινο λουτρό, χρονολογείται από τη βυζαντινή εποχή (950 μ.Χ), όπως και ο πύργος στο κέντρο του χωριού, που λειτούργησε σαν ρολόι, κατά τον 14ο αιώνα.
Επί τουρκοκρατίας το χωριό ονομαζόταν Τσιγγέλι, με τον μπέη της περιοχής, και το χαρέμι του, να απολαμβάνουν τα ζεστά νερά του λουτρού. Σύμφωνα με την παράδοση, ο πέτρινος πύργος χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή και ως τόπος εκτέλεσης. Στις τέσσερις γωνίες του, ακόμη υπάρχουν οι πέτρινες εξοχές, από τις οποίες στηνόντουσαν οι αγχόνες, για τις εκτελέσεις. Με τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων, το καλοκαίρι του 1913, λίγα μέτρα βορειότερα του χωριού καθορίστηκαν τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Τα χρόνια που ακολούθησαν, και λόγω των ψυχρών σχέσεων με τους γείτονες, η περιοχή ήταν πλήρης στρατικοποιημένη ζώνη.
Το 1923, η έλευση προσφύγων από την περιοχή του Πόντου, μετά τη μικρασιατική καταστροφή, ενισχύει πληθυσμιακά το χωριό, δίνοντας ώθηση στην τοπική οικονομία.
Το 1920 ο πληθυσμός του χωριού αγγίζει τους 965 κατοίκους και στην επόμενη απογραφή, του 1928, οι κάτοικοι φτάνουν τους 1.240.
Προπολεμικά στην κοινότητα Αγκίστρου, ανήκαν ακόμη τέσσερις οικισμοί. Η Άνω Καρυδιά, η Κάτω Καρυδιά, το Δαμάσκηνο και το Κρασοχώρι.
Μετά το 1935 στο όρος Άγκιστρο, κατασκευάζονται οχυρωματικά έργα στο πλαίσιο της Γραμμής Μεταξά. Στα σημερινά διοικητικά όρια της κοινότητας Αγκίστρου, υπάρχουν τα οχυρά ΚΑΡΑΤΑΣ και ΤΡΕΙΣ ΒΡΥΣΕΣ. Η έντονη παρουσία του στρατού, αποτυπώνεται στην απογραφή του 1940, όπου ο συνολικός πληθυσμός του χωριού, ανέρχεται στα 1.915 άτομα, ανάμεσά τους αξιωματικοί και έφεδροι. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου (1940) το Άγκιστρο και οι τέσσερις οικισμοί του, εκκενώθηκαν από τον πληθυσμό, λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου 1941, οι λιγοστοί φρουροί των οχυρών, επάνω από το Άγκιστρο, έγραψαν νέες σελίδες δόξας και ηρωϊσμού, καθηλώνοντας τις σιδηρόφρακτες ναζιστικές ορδές.
Όλοι οι οικισμοί του Αγκίστρου, έσβησαν στη λαίλαπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του καταστροφικού εμφυλίου που ακολούθησε, ενώ το Άγκιστρο υπέστη σοβαρές καταστροφές. Μετά την απελευθέρωση και τη λήξη του εμφυλίου, όσοι από τους κατοίκους του Αγκίστρου επέστρεψαν, αντίκρισαν σχεδόν ερειπωμένο το χωριό τους. Με χρήματα του σχεδίου ΜΑΡΣΑΛ με το πείσμα και την αγάπη των ανθρώπων του, το Άγκιστρο ξαναχτίστηκε σχεδόν από την αρχή και έτσι επανήλθαν οι κανονικοί ρυθμοί ζωής, με τον πληθυσμό να αγγίζει τους 441 κατοίκους (1951).
Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, το Άγκιστρο με τον κοντινό Προμαχώνα, παρέμειναν απομονωμένα από τον υπόλοιπο νομό Σερρών, λόγω χαρακτηρισμού τους ως στρατιωτικής απαγορευμένης ζώνης. Οι δυσκολίες της μεταπολεμικής Ελλάδας, η πλήρης στρατικοποίηση της περιοχής των συνόρων είχε ως αποτέλεσμα να αυξομειώνεται ο πληθυσμός του χωριού, αφού πολλοί επέλεξαν να εγκατασταθούν στα μεγάλα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό. H συρρίκνωση του πληθυσμού αποτυπώνεται στις επόμενες απογραφές.
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Σάββατο
25
Ιουνίου
Ανατ.: 05.00
Δύση: 20.01
Σελήνη
20 ημερών
Φεβρωνίας, Λογγίνου, Ορεντίου, Προκοπίου
363
Θάνατος του τραγικού Έλληνος Αυτοκράτορος Ιουλιανού του Φιλοσόφου, σε ηλικία 31 ετών.
1470
Οι Τούρκοι περνούν στην άλλη πλευρά του Ευβοϊκού κόλπου και στην βενετοκρατούμενη Χαλκίδα μέσω πλωτής γέφυρας.
1810
Οι Τούρκοι φονεύουν στη Σμύρνη τον νεομάρτυρα ιερέα Προκόπιο από τη Βάρνα.
1821
Ήττα των Ελλήνων στην Καλαρρύτα της Ηπείρου.
1822
Οι Γενναίος Κολοκοτρώνης, Π. Γιατράκης, Σ. Πανάς και οι φιλέλληνες απελευθερώνουν το Πέτα.
1823
Οι Τούρκοι απαγχονίζουν στην Κρήνη της Μικράς Ασίας τον νεομάρτυρα Γεώργιο από την Αττάλεια.
1826
Οι Μανιάτες επιτίθενται κατά των Αιγυπτίων και τους καταδιώκουν μέχρι την ακτή, προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες.
1830
Ο οπλαρχηγός Ν. Μαλικούτης συλλαμβάνεται σε μάχη κοντά στο Ρέθυμνο και απαγχονίζεται στο Ηράκλειο.
1912
Ανακηρύσσεται Ολυμπιονίκης ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας στην Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης (μήκος άνευ φοράς).
1913
Ο Ελληνικός Στρατός εκδιώκει από το Μπέλες τους Βουλγάρους και φθάνει ως την κοιλάδα της Στρώμνιτσας.
1920
Η Ελληνική Ταξιαρχία Ιππικού καταλαμβάνει την Προύσσα.

γη ανδρών επιφανών

Αναστάσιος Π. Πολυζωΐδης (1802-1873) Δικαστής υπουργός
Είναι ο δικαστής που αρνήθηκε να υπογράψει τη θανατική καταδίκη του Θ. Κολοκοτρώνη με συνέπεια την άγρια κακοποίησή του και φυλάκισή του. Σπούδασε νομικά και ιστορία στη Γερμανία. Υπήρξε γραμματικός του Α. Μαυροκορδάτου και ο βασικός συντάκτης του συντάγματος της Α' εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου.
Επί Οθωνα διορίστηκε αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και σύμβουλος επικρατείας για να γίνει αργότερα υπουργός Παιδείας και Εσωτερικών. Τότε εξέδωσε το βασιλικό διάταγμα «περί συστάσεως του πανεπιστημίου Αθηνών», ίδρυσε τη βιβλιοθήκη του και έβαλε τις βάσεις της ελευθεροτυπίας με τον «περί τύπου» νόμο της 23.11.1837. Έγραψε πολλά και αξιόλογα έργα